عیادت بهانه‌ای برای یاد کردن، یاد، بهانه‌ای برای عیادت از ابراهیم یونسی، 57 روز پیش از درگذشت مترجم آرزوهای بزرگ.

­خیابان سهروردی شمالی، خیابان اندیشه،­ کوچه‌ای و یکی از خانه‌های کمتر از 100 متر امروزی، خانه‌ای مانند همه خانه‌های مردم؛ طبقه سوم. آری او مردی بود از مردم اما تاثیرگذار، با عمری پربار.

قصد دیدن از مترجمی را کرده بودیم که آلزایمر دیدن یا ندیدن را برای او بی‌تفاوت کرده بود.

رزا گلپاشی، همسر و همراه ابراهیم یونسی اما سعی می‌کرد بگوید به او که چند نفر برای عیادت تو آمده‌اند، همسرش سعی می کرد تا کوتاه مدت حافظه‌اش را اندکی التیام بخشد.

بیمار بود، آلزایمر، بیماری کلیه و ...

رزا گلپاشی از کم و زیادهای زندگی و دشواری پرستاری‌اش از ابراهیم سخن می‌گفت و می‌گفت: من خودم 80 سالمه و احتیاج به مراقبت دارم.

سیروان دختر مترجم هم آن‌جا بود اما ظاهرا موقتی سر می‌زد و به پدر و مادر می‌رسید؛ اندکی.

به یونسی سلام کردم و رسم ادب به جا آوردم و لرزان گفت: سلام. به او دست دادم. با ارتعاش دستانش حس عجیبی به من منتقل شد. لرزش دستی عمیق حاصل سال‌ها نوشتن و قلم دواندن. دست دادنش شل بود اما همین که خواستم دستم را از دستش جدا کنم، دستم را با برای یک لحظه کوتاه فشرد و به چشمانم خیره شد.

بعد دخترش را صدا کرد: سیر...وان، سیرو.. ان. خواسته‌اش را جویا شدم. اشاره کرد که می‌خواهد دراز بکشد. خواستم کمک‌اش کنم همسرش از اتاق مجاور آمد و با هم کمک کردیم که دراز بکشد.

همسرش با سایر مهمانان به اتاق کار یونسی رفته بود و کارهای او را به آن‌ها نشان می‌داد و من با ابراهیم 87 ساله ماندم حرف بزنم اما او فقط نگاه می‌کرد.

همه جا می‌گویند 85 ساله چون شناسنامه‌اش این را می‌گفت؛ اما همسرش گفت: شناسنامه‌اش بر اثر آتش سوزی یک بار از بین رفته است و در واقع ابراهیم، زاده 1303 است.

یادم رفت بگویم، در این پایانی روزهای عمر ابراهیم یونسی چه دارویی بهتر از آلزایمر، سیروان یونسی می‌گفت: دکترش می‌گوید: آشفتگی‌ها و بالا رفتن فشارش از یادآوری خاطرات گذشته است.

پس از دراز کشیدنش تنهایش گذاشتیم که استراحت کند و من هم به اتاق کارش فتم و کتاب‌هایش، عینک روی میز کارش، چراغ مطالعه قدیمی و یک کمد قدیمی و... لاجرم مترجم خاطرات خروشچوف را در کنار این وسایل در حال تجمه و تالیف به ذهن متبادر می‌کرد.

گفتم خاطرات خروشچف که آن را پس از عیادت از یونسی از یک دست‌فروش خریدم.

57 روز پس از دیدن ابراهیم یونسی در تاریخ 19 بهمن 1390 در زادروز من ابراهیم یونسی درگذشت.

و من چقدر این جمله که ما ایرانی‌ها مرده‌پرستیم را عمیق درک کردم.

+ نوشته شده در  دوشنبه پانزدهم اسفند ۱۳۹۰ساعت 12:4  توسط | 
       ۷۹ پاييز ۸۸ است

       ثانيه ها در حوالي پنج بعد از ظهر قدم مي زند.

     قدم هاي كه فقط مي رود.

                          چند قدم مانده به پايان؟؟!

            شمردن شان سخت است.

   فقط مي دانم به عكس چه آسان سپري مي شوند؟!

   فقط مي دانم يازده غروب مانده به پاياني؛ به چه پاياني؟

           از پشت شيشه، مقاومت برگ ها را مي بينم

               همدمان شان رفتند و اندك و اندك مي رود

                            چه كم شده اند؟

                                   برگ هاي زرد و بي روح بي چاره ...

                            بر خود مي لرزند؛

                                       اما هم چنان قوي!

                  عده اي گستاخ ترند و از غروب يازدهم هم مي گذرند.

                   باد بي رحم هريك از جسد ها را به گوشه اي مي كشاند.

                                 تكرار ...   آيا باز هم !؟

                            كلاغ ها چقدر قار قار مي كنند؟

                                  مگر اين همه آدم مرده است؟

                                            شايد ...             پس برگها چه ؟ 

            قلم ام كم آورد مانند هميشه . اما دلي پر ...

             ((دير است فلاني

                   در گوش من ترانه ي شوريدگي مخوان

                            ديگر زمن فسانه ي دلدادگي مخواه

                                                                    آه...)) 

                                                                                                   حامد

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و پنجم آذر ۱۳۸۸ساعت 12:40  توسط | 
باران می بارد

         از پشت شیشه ی قاب فلزی پنجره،

                          رقص برگ های پهن درخت حیاط را می بینم

    گاهی میرقصند و گاهی باد آنها را خسته می کند

هر از گاهی برگی پیر و زرد از فرط رقصیدن

        از پای می افتد

               و به پای می افتد

                     وقتی شاد می رقصند و

                                گاهی رقص سنگین و موقر!

           چه راضی ست در پس طبیعت

                                        طبیعت پر از کنایه...

                         ۵۷ پاییز ۸۸

                                   ۰۹:۳۴

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و هشتم آبان ۱۳۸۸ساعت 10:25  توسط | 
    بادي سوزان دل خاك باران خورده را مي لرزاند و...

        دانه را اميد رستن نيست

بادي كه خبر از خزاني خزاني مي دهد و...

         و لالايي را براي دانه مي خواند

            بادها از پس هم سردتر و راوي زمستان پيش روي؛

    اما خزان خوشرنگ من آمده است.

        خزان زيباست چون هم رنگ و هم درد دل من است

                                                        خزان؛

                          پاييز دل من نه بعد از تابستاني ست و...

                                           نه پيش از زمستاني و در انتظار بهاري...

                    پاييز پاييز است.

              فصل ها از پس هم مي گذرند و پاييز من پاييز مي ماند

                           پاييز مي رود و دل من سوگوار پاييز مي ماند

          ميوه هاي درخت اندوه و تنهايي و درد خود نمايي مي كنند

                           ۶ پاييز ۸۸

                             ۱۵:۰۰

+ نوشته شده در  سه شنبه هفتم مهر ۱۳۸۸ساعت 12:12  توسط | 
               پسركي يتيم، فال فروش، ترازو داشت

      چشم در چشم عابرين،

               چشماني لبريز از گريه،

         آنقدر پر كه با تلنگر ضربان قلب اش

                          آبشاري از دانه هاي مرواديد

           بر گونه هاي خشك و ترك خورده اش مي ريخت

                              گونه هايي همچون كوير،

                             پر باران تر از كوير،

                   و خشك تر از كوير،

      خشك تر از هر كويري...

                   چشم در چشم عابرين، چشماني از تمنا.

                                       اما...

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و یکم خرداد ۱۳۸۸ساعت 15:13  توسط | 

...می دانم     

    می دانم که تو هم مانند من به من فکر می کنی    

تو در جای جای زندگی من مانایی      

                                ..برخیز    

               ....برخیز بر ماه بنگر               

                                                                آری بر ماه   

بر ماه بنگر           

                              به کمک خورشید آ                 

بـر نـور مـاه افــزا                                 

.خورشیدکم                        

تا انعکاست را در ماه بنگرم        

       می نگرم ... بنگر                                 

برخیز و بر لب پنجره ی چوبی اطاقت                          

بر ماه بنگر          

...هان                                                                    

بر لب پنجره ایستاده ای و به بالا می نگری     

و انتظار می کشی                                                

!خنک نسیمی که بر موهایت رعشه می آفریند                         

.آری این دست من است                     

                     ...و                                                    

  نم نم بارانی که به مانند شبنم                                         

...بر روی گل های از آستین بیرون آمده ات می ریزد            

گمان مبر کین گریه ی ابر است                                      

.این اشک پاک تر از باران عاشق است         

....طبیعت پر از کنایه                           

+ نوشته شده در  جمعه پانزدهم خرداد ۱۳۸۸ساعت 23:45  توسط | 
سلام به همه عزیزان گلم

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و دوم اسفند ۱۳۸۷ساعت 20:55  توسط | 
ساعت۰۰:۱۵ بامداد شنبه ۱۹ بهمن ۱۳۸۷ است.

و این لحظات و این دقایق ُ اولین لحظات تولدم است

    تنها هستم

               سازم اندکی آن طرف تر

                                         کتاب هایم روبرویم

    برگی و دفتری و قلمی دل من و ... تنهایم 

        سکوت شب

                         گاه صدای باران

                                            و...

             صدای تیک تاک ساعت...

                    که در روز تولدم   آن را بیشتر حس می کنم

              همگی با هم هماهنگ ...

                   کتاب حافظم باز است

                                و دگر سکوت... .

+ نوشته شده در  سه شنبه بیستم اسفند ۱۳۸۷ساعت 19:28  توسط |